Ρικάρντο Κακά: “Παρθένος μέχρι το γάμο.”

30 11 2008

kaka-ibelongtojesus

“Η σύζυγός μου κι εγώ αποφασίσαμε να φτάσουμε παρθένοι μέχρι το γάμο. Ήταν δύσκολο για μένα να περιμένω, σαν νέος. Με τη σύζυγό μου φιλιόμασταν και υπήρχε πάθος, αλλά συγκρατιόμασταν. Αυτό άλλωστε είναι κάτι που διδάσκει η Αγία Γραφή. Η πρώτη νύχτα του γάμου μας ήταν καταπληκτική.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων λένε πως μετά από τον γάμο δεν θέλουν να πάνε στο κρεβάτι με τον σύντροφό τους, καθώς πλέον δεν υπάρχουν επιθυμίες. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια, η σύζυγος μου είναι αυτή που αγαπώ και άξιζε την αναμονή.

Πολλοί άνθρωποι έχουν ξαφνιαστεί και εκπλαγεί με εμένα, αλλά νομίζω πως ήταν η καλύτερη απόφαση. Είμαι Ευαγγελικός και πιστεύω σε αυτές τις αξίες. Εκτιμώ πως οι άνθρωποι πρέπει να προστατεύουν τους εαυτούς από το να κάνουν σεξ πριν τον γάμο. Ο καθένας φυσικά έχει την δική του άποψη, αλλά νομίζω πως άξιζε την αναμονή.

Η ζωή μας είναι πολύ όμορφη. Οι πειρασμοί υπάρχουν πάντα, αλλά προσπαθώ να τους αποφεύγω. Από τη στιγμή που ήρθα στο Μιλάνο δεν πήγα ποτέ σε νυχτερινό κλαμπ, εκτός από τους πανηγυρισμούς της Μίλαν, και όταν το έκανα πάντα συνοδευόμουν από τη σύζυγό μου. Πάντως κάναμε πολλές θυσίες. Οι συμπαίκτες μου με θεωρούν λίγο περίεργο, αλλά τους αποδέχομαι και με αποδέχονται όπως είμαι.”

Ρικάρντο Κακά
• 2005 Καλύτερος μέσος ποδοσφαιριστής, Βραβείο ΟΥΕΦΑ.
• 2005 Χρυσή Μπάλα: 9ος.
• 2007 Ψηφίστηκε από τα μέλη της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών (FIFPro) ως ο κορυφαίος παίκτης της χρονιάς.
• 2007 Χρυσή Μπάλα.
• 2007 Κορυφαίος ποδοσφαιριστής του κόσμου για το 2007 από το World Soccer, συγκεντρώνοντας μάλιστα το μεγαλύτερο ποσοστό στην ιστορία του θεσμού.
• 2007 Kορυφαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς από την Παγκόσμια Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FIFA) βάσει των αποτελεσμάτων της ψηφοφορίας, στην οποία έλαβαν μέρος οι προπονητές και οι αρχηγοί των εθνικών ομάδων.
• Τον Ιανουάριο του 2008 ο Κακά ανακηρύχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην Ιταλία.





Η εξάπλωση των Ευαγγελικών στη Λατινική Αμερική ανησυχεί την Καθολική Εκκλησία

27 11 2008

“To κίνημα των Ευαγγελικών έχει προκαλέσει μια “θρησκευτική έκρηξη” στη Βραζιλία” αναφέρει άρθρο του BBC Mundo. Σύμφωνα με το κείμενο, υπολογίζεται πως ένα 20% του πληθυσμού της χώρας είναι Ευαγγελικοί και η επιρροή της συγκεκριμένης εκκλησίας αυξάνεται ολοένα και περισσότερο.

Αυτή η ανάπτυξη προκαλεί ανησυχία στην Καθολική Εκκλησία. Η επέκταση των Ευαγγελικών φαίνεται πως ήταν και ένας από τους λόγους που οδήγησαν τον Πάπα Βενέδικτο να μεταβεί ο ίδιος στην Βραζιλία, την χώρα με τους περισσότερους Καθολικούς στον κόσμο.

Περίπου το 20% των Λατινοαμερικανών είναι Ευαγγελικοί

Υπολογίζεται πως στην Βραζιλία υπάρχουν περίπου 40 εκατομμύρια Ευαγγελικοί, που αντιπροσωπεύουν το 15% του πληθυσμού της χώρας με τα 188 εκατομμύρια κατοίκους. Μαζί με τους Ευαγγελικούς πρέπει να συνυπολογιστούν και τα άλλα προτεσταντικά δόγματα όπως είναι οι Πεντηκοστιανοί, η ανάπτυξη των οποίων είναι επίσης ραγδαία, όχι μόνο στη Βραζιλία αλλά στις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Ο Πάπας Βενέδικτος αν και δήλωσε από την Βραζιλία ότι η εξάπλωση των Ευαγγελικών του προκαλεί “μεγάλη στενοχώρια”, δήλωσε πως αυτο την ίδια στιγμή δείχνει “δίψα για τον Θεό”.

Σύμφωνα με υπολογισμούς, περίπου το 20% του πληθυσμού σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική είναι Ευαγγελικοί. Στην Γουατεμάλα οι Ευαγγελικοί αντιπροσωπεύουν το 30% του πληθυσμού. Οι Εκκλησίες αυτές κατέχουν μέσα ενημέρωσης, ραδιόφωνα, ακόμη και τηλεοπτικούς σταθμούς.

Όπως είναι φυσικό, είναι μια σημαντική πηγή ψήφων, ενώ πολλά μέλη τους καταλαμβάνουν σημαντικές θέσεις στον δημόσιο βίο.

Οι Ευαγγελικοί έχουν υιοθετήσει έναν τρόπο λατρείας πολύ πιο απλό από αυτόν της Καθολικής Εκκλησίας, βασισμένο κυρίως στην προσευχή και στο κήρυγμα χρησιμοποιώντας πολύ πιο απλή γλώσσα. Είναι Χριστιανοί που θεωρούν την Βίβλο ως τη μοναδική πηγή διδασκαλίας της Εκκλησίας και απορρίπτουν το θεσμό του Πάπα αλλά και την εξουσία του Βατικανού.

από το americalatina.gr





Ιράκ – Δολοφονία 2 χριστιανών νεαρών κοριτσιών

25 11 2008

Στις 12 Νοεμβρίου, στη Μοσούλ, δύο νεαρά κορίτσια, τα οποία ήταν αδερφές μεταξύ τους, δολοφονήθηκαν εξ αιτίας της πίστης τους, ενώ η μητέρα τους τραυματίστηκε. Για την διπλή δολοφονία ευθύνεται μία από τις πολλές ισλαμικές ομάδες εξτρεμιστών που δρουν στο Ιράκ.

Ο δολοφόνος αφού πυροβόλησε το ένα από τα κορίτσια, την ώρα που αυτό περίμενε στην στάση του λεωφορείου έξω από σπίτι του, μπήκε στο σπίτι και σκότωσε και το δεύτερο κορίτσι, ενώ τραυμάτισε την μητέρα τους. Στην είσοδο του σπιτιού τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας τοποθέτησαν εκρηκτικά τα οποία πυροδότησαν μόλις κατέφθασαν οι αστυνομικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα να υπάρξουν και τραυματισμοί αστυνομικών.

Bανδαλισμ�νη εκκλησία στο Ιράκ

Εκκλησία στο Ιράκ, μετά από επίθεση...

“Έτσι λοιπόν κι εμείς, καθώς έχουμε ένα τόσο μεγάλο πλήθος μαρτύρων που μας περιστοιχίζει, ας απορρίψουμε κάθε βάρος και την αμαρτία, που τόσο εύκολα μας περικυκλώνει σε κάθε ευκαιρία, και ας τρέχουμε με υπομονή να κερδίσουμε τον αγώνα που προβάλλει μπροστά μας…” (Εβρ. 12:1, EMZ).

Είδηση από το Voice of the Martyrs.





150 χρόνια από την ίδρυση του παλαιότερου περιοδικού στην Ελλάδα

24 11 2008

astir-sept07Φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια (1858-2008 ) από την ίδρυση του περιοδικού “Αστήρ της Ανατολής”.

Ο “Αστήρ της Ανατολής” είναι το παλαιότερο περιοδικό έντυπο που εκδίδεται στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1858 από τον Μιχαήλ Καλαποθάκη, τον αναζωογονητή της Ευαγγελικής Εκκλησίας. Σύντομα και κάτω από την πίεση του Oρθόδοξου κλήρου, οι εκδοτικοί οίκοι αρνήθηκαν να συνεχίσουν την έκδοσή του. Αυτό ανάγκασε τον Καλοποθάκη να ιδρύσει έναν δικό του εκδοτικό οίκο. Η έκδοσή του ήταν συνεχής εκτός από τις περιόδους των βαλκανικών και παγκοσμίων πολέμων και την αρχή της δικτατορίας το 1967.

Εδώ μπορείτε να βρείτε online όλα τα τεύχη του “Αστήρ της Ανατολής” από το 1999 μέχρι σήμερα.





Το μέγα αμάρτημα της Ορθοδοξίας…

23 11 2008

“Το μέγα αμάρτημα της Ορθοδοξίας είναι η πολυδιάσπαση και η προσκόλληση στον εθνικισμό.”

Δεν το είπε κάποιος άθεος…
Δεν το είπε κάποιος εταιρόδοξός…
Δεν το είπε κάποιος “αιρετικός”…
Το είπε στην σημερινή (23/11) Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Στην συνέχεια της υπέροχης συνέντευξής (που μπορείτε να διαβάσετε εδώ), μεταξύ άλλων, ο σεβαστός Ιερώνυμος είπε:

http://www.enet.gr/online/dspphoto?id=240724
“Είδα ανθρώπους που δεν έχουν σπίτι κι ανθρώπους που πεινάνε. Πήγα σε εκδηλώσεις, σε χώρους, που βρίσκονταν άνθρωποι του “περιθωρίου”. Εζησα μια δυο μέρες με παιδιά που προσπαθούν να αποτοξινωθούν. Διαπίστωσα τα προβλήματά τους όταν κόψουν τα ναρκωτικά. Συγχρόνως, όμως, είδα και πώς ζούνε οι πολύ πλούσιοι. Τι σημαίνει να ζει κανείς σήμερα σ’ ένα σπίτι 500 τετραγωνικών με τις πισίνες. Δεν σημαίνει ότι θα αντιμετωπίσουμε όλα τα προβλήματα. Ούτε την ψευδαίσθηση έχω για κάτι τέτοιο, ούτε τη δυνατότητα. Αλλά, πιστεύω ότι όλοι μαζί κάτι μπορούμε να καταφέρουμε. Γιατί αν δεν μπορούμε να κάνουμε τη γη Παράδεισο, μπορούμε να την εμποδίσουμε να γίνει Κόλαση. 

Αμήν.





Οι πρώτοι χριστιανοί ήταν “αιρετικοί”…

22 11 2008

Οι πρώτοι χριστιανοί είχαν τη στάμπα των αιρετικών. Οι θρησκευόμενοι της εποχής δεν έμεναν στο να τους αντιμετωπίσουν με βάση τις Γραφές, προτιμούσαν απλά να τους διαβάλουν και να τους διώκουν.

Οι πρώτοι χριστιανοί δεν αναπαυόντουσαν με το θρησκευτικό κατεστημένο.

Οι πρώτοι χριστιανοί ένοιωθαν ευτυχισμένοι γιατί ονειδίζονταν, ήταν υπό διωγμό, τους συκοφαντούσαν, τους κακολογούσαν εξ αιτίας του Χριστού (Ματθ. 5:11).

Οι πρώτοι Χριστιανοί δεν έλαβαν εντολή να κηρύττουν κατά των αιρέσεων, έλαβαν εντολή από τον Ιησού Χριστό να κηρύττουν το ευαγγέλιο (Μάρκ. 16:15).

Οι πρώτοι χριστιανοί, πρόσεχαν από τους πραγματικούς αιρετικούς, αλλά δεν τους δίωκαν, ούτε επιχειρούσαν “πλύσεις εγκεφάλου”, ύστερα από μια-δυο νουθεσίες τους άφηναν (Τίτ. 3:10).

Οι πρώτοι χριστιανοί θεωρούσαν τα παθήματα, ως αποδείξεις της παιδείας του Κυρίου.

Η καύχηση των πρώτων χριστιανών ήταν ο Ιησούς Χριστός (Ρωμ. 15:17).

“Ομολογώ δε τούτο εις σε, ότι κατά την οδόν, την οποίαν ούτοι λέγουσιν αίρεσιν, ούτω λατρεύω τον Θεόν των πατέρων μου, πιστεύων εις πάντα τα γεγραμμένα εν τω νόμω και εν τοις προφήταις.”
-Απόστολος Παύλος, Πράξεις 24:14





Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξεις θρησκεία;

21 11 2008

Θρησκεία βρωμερή και μολυσμένη ενώπιον του Θεού είναι αυτή. Να είσαι αδιάφορος με τα ορφανά, τους φτωχούς, τους άστεγους, τους ασθενείς, στη θλίψη και στην ανάγκη τους και να τρέχεις σε λειτουργίες, να κηρύττεις χωρίς να κάνεις κάτι για τις πληγές του πλησίον σου.

Σε ενδιαφέρει να έχεις πίστη Θεού, και όχι δαιμονική πίστη; Τότε λοιπόν φανέρωσε την πίστη σου, όχι από τα κηρύγματα και τη φλυαρία σου, αλλά από τα έργα σου.

Δεν καταλαβαίνεις μάταιε άνθρωπε που νομίζεις ότι είσαι καλός πιστός, και καυχάσαι στη θρησκεία και στην αλήθεια σου, ότι η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή;

Ο πατέρας της πίστεως, ο Αβραάμ δεν δικαιώθηκε από τα έργα, όταν πρόσφερε τον γιο του τον Ισαάκ επάνω στο θυσιαστήριο; Δεν βλέπεις, λοιπόν, ότι η πίστη τον οδηγούσε σε έργα και ότι χάρη στα έργα του υπήρξε αποτελεσματική η πίστη του; Εάν εσένα τόσα χρόνια η πίστη σου δεν σε οδηγεί σε έργα αγαθά, πως δεν  νοιώθεις ότι η πίστη σου είναι νεκρή;… άχρηστη και επιζήμια  που δεν προσφέρει τίποτα; Που είναι το αποτελέσματα  του κόπου της αγάπης σου που παρήγαγε η πίστη σου τόσα χρόνια; Ποιος είναι ο προσωπικός σου καρπός; Δεν αποδεικνύει η συμπεριφορά σου στο πλησίον σου, και τα πραγματικά σου αισθήματα για το Θεό που δεν βλέπεις;  Φτάνει να λες ότι έχεις το Λόγο του Θεού, αν δεν εκτελείς τις εντολές Του; Δεν έχεις διαβάσει ποτέ στη Βίβλο ότι η συμπεριφορά σου στο πλησίον σου αποδεικνύει και τα πραγματικά σου αισθήματα για το Θεό;

Δεν καταλαβαίνεις ότι κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς για την φιλαυτία σου και το προσωπικό σου βόλεμα, εργάτης της ανομίας εκείνη την ημέρα στο φοβερό βήμα του Χριστού και να πεταχτείς αιώνια έξω;

Δεν αισθάνεσαι τα αποτελέσματα της νεκρής πίστης σου, και της ψεύτικης θρησκείας σου; Δεν βλέπεις ότι η πίστη συνεργούσε στα έργα του Αβραάμ, και από τα έργα του η πίστη αποδείχθηκε τέλεια; Δεν καταλαβαίνεις ότι ονομάστηκε φίλος του Θεού γιατί τα έργα του εκπλήρωσαν τη γραφή, που έλεγε ότι πίστευε ο Αβραάμ στον Θεό, και του λογίστηκε σαν δικαιοσύνη;

Χριστιανέ-η έχεις πίστη; Δείξ’ το μας από τα έργα σου. Νεκρώθηκαν τα πάντα από τα λόγια σου. Κουραστήκαμε από σένα.

Τι  θρήσκευμα είπαμε ότι είσαι;

Με πόνο,
Οι άστεγοι
Οι φτωχοί
Οι ασθενείς
Οι φυλακισμένοι
Οι μετανάστες
Τα παιδάκια
Οι ηλικιωμένοι
Οι αδικημένοι
Ο Ιησούς Χριστός

Το κείμενο αυτό βασίστηκε στο 2ο κεφάλαιο της επιστολής του Ιακώβου.
Μπορείτε επίσης να μελετήσετε και το Ματθ. 25:31,  Λουκ. 10:33,  Ησαΐας 58:7.

από το πολύ καλό blog, αιρετικά αποτυπώματα.





O χαρακτήρας του μη κατ’ επίγνωση ζηλωτού

20 11 2008

Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής κέκτηται μεν ζήλον αλλ’ ου κατ’ επίγνωσιν, πλανάται εν ταις σκέψεσι και ενεργείας αυτού και εργαζόμενος δήθεν υπέρ της δόξης του Θεού παραβαίνει τον νόμον της προς τον πλησίον αγάπης.

Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής εν τη ζέσει του ζήλου αυτού πράττει τα ενάντια, προς τάς διατάξεις του Θειου νόμου και προς το Θείον θέλημα.

Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής διαπράττει το κακόν, όπως επέλθη το υπ’ αυτού νοούμενον αγαθόν.

Ο ζήλος του μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτού είναι πυρ διαφθείρον, πυρ καταναλίσκον· η καταστροφή προπορεύεται αυτού και η ερήμωσις έπεται αυτώ.

Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής εύχεται τω Θεώ να ρίψη πυρ εξ ουρανού και να κατακαύση πάντας τους μη δεχόμενους τας αρχάς και πεποιθήσεις αυτού.

Τον μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτήν χαρακτηρίζει μίσος προς τους ετεροθρήσκους ή ετεροδόξους, ο φθόνος και ο επίμονος θυμός, η εμπαθής αντίσταση προς το αληθές πνεύμα του Θείου νόμου, η παράλογος επιμονή εν τη υπερασπίσει των ιδίων φρονημάτων, ο παράφορος ζήλος προς κατίσχυσιν εν πάσιν, η φιλοδοξία, η φιλονικία, η έρις, και το φιλοτάραχον.

Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής είναι, άνθρωπος ολέθριος.

Αγ. Νεκταρίου,
Το Γνώθι σαυτόν, σ. 179





Κοιτάζοντας χωρίς προκατάληψη (μια “αιρετική” προσέγγιση).

19 11 2008

Στην Ελλάδα οι Αναγεννημένοι Χριστιανοί* είμαστε λίγες δεκάδες χιλιάδες. Μια μειονότητα που από την αρχή της ύπαρξής της έχει δεχτεί έντονη εναντίωση από την Ορθόδοξη εκκλησία. Δυστυχώς μέχρι σήμερα από πολλούς καλλιεργείται μια έχθρα εναντίον μας. Μάλιστα ακόμα και σήμερα, στα σχολικά εγχειρίδια υπάρχουν αρνητικές αναφορές για διάφορες Αναγεννημένες εκκλησίες. Η αλήθεια είναι πως η Αναγεννημένη κοινότητα, ειδικά παλαιότερα, έχει διωχθεί στην Ελλάδα, με εξορίες, φυλακίσεις, κ.λπ.. Αυτό το ξέρουμε και ίσως το έχει νοιώσει ο καθένας μας στην προσωπική του ζωή. Παρ’ όλα αυτά όμως, καλό θα ήταν να κάνουμε την αυτοκριτική μας σε κάποια πράγματα.

Μας ενοχλεί όταν οι Ορθόδοξοι, συχνά μας αποκαλούν αδιάκριτα “αιρετικούς”, πολλές φορές έχοντας πλήρη άγνοια για το τι πρεσβεύουμε, για το τι πιστεύουμε και για το τι έχουμε ζήσει. Ωστόσο όμως, αν προσέξουμε την γλώσσα που και εμείς χρησιμοποιούμε για τους Ορθόδοξους θα καταλάβουμε πως είναι ανάλογη. Για παράδειγμα, όταν κάποιος αναγεννηθεί και έρθει στην εκκλησία μας, συχνά δέχεται ερωτήσεις όπως: “Πότε πίστεψες;”, σαν να του λέμε πως, μέχρι τώρα ήταν άπιστος. “Πότε έγινες Χριστιανός;”, μέχρι τώρα ήταν αλλόθρησκος. “Πότε γνώρισες την αλήθεια;”, μέχρι τώρα ζούσε στο ψέμα. “Πότε βρήκες το φως;”, μέχρι τώρα ήταν σε σκοτάδι.

Μας ενοχλεί που η Ορθόδοξη εκκλησία θεωρεί τον εαυτό της ως την μόνη εκκλησία του Χριστού, όμως θα έπρεπε να μας ενοχλεί που και εμείς θεωρούμε την Ορθόδοξη εκκλησία εντελώς  ξεχωριστό κομμάτι  από εμάς: την πραγματική εκκλησία του Χριστού! Εδώ είναι ένα σημαντικό σημείο που πρέπει να προσέξουμε. Ο Ιησούς είπε: “Έχω κι άλλα πρόβατα, που δεν ανήκουν σ’ αυτή την μάντρα• πρέπει κι εκείνα να τα οδηγήσω. Θα γνωρίσουν τη φωνή μου και θα γίνουν ένα ποίμνιο, με έναν ποιμένα.” (Ιωάν. 10:16, ΜΠΚ). Το εδάφιο αυτό, αναπόφευκτα μας οδηγεί σε μια σειρά από ερωτήματα. Γιατί πρέπει αναγκαστικά το ένα ποίμνιο να ταυτίζεται με τη δική μας εκκλησία; Γιατί με την νοοτροπία μας, να αποκλείουμε πως ο Χριστός έχει πρόβατα και σε άλλες ομολογιακές μάντρες; Ποιος δίνει στον καθένα μας το δικαίωμα, να θεωρούμε τη δικιά μας εκκλησία ως την ορθότερη, και πως αν κάποιος είναι ειλικρινής πιστός θα βγει από την μάντρα του και θα έρθει στην δικιά μας; Τι μας κάνει να έχουμε εκκλησιαστική αυταρέσκεια; Ο Χριστός απέτυχε με όλους τους άλλους, και εργάζεται μόνο με εμάς; Και αν εργάζεται μόνο με μας, με ποιους απ’ όλους (καθώς βρισκόμαστε σε διάφορες ομολογίες, πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενες); Δηλαδή οι πραγματικοί Χριστιανοί στην Ελλάδα είμαστε εμείς, οι μερικές χιλιάδες; Και αν ναι, όλοι ή κάποιοι (αυτοί που ταυτίζονται πλήρως με τις πεποιθήσεις μας); Μήπως τελικά θεωρούμε πως ο Χριστός απέτυχε με το έργο του στην Ελλάδα; Μήπως ακυρώνουμε τον λόγο του απόστολου Παύλου: “Ο Κύριος γνωρίζει τους δικούς του” (2 Τιμ. 2:19, ΚΔΤΚ); Μήπως έχουμε καλλιεργήσει ένα πνεύμα αυτάρκειας σαν και αυτό του Ηλία όταν είπε: “εγώ μόνο είμαι” (1 Βασ. 18:22), και ο Θεός πρέπει να μας υπενθυμίσει την κυριαρχία του σε κάθε μάντρα και σε κάθε ομολογία λέγοντάς μας: “έχω άλλες επτά χιλιάδες” (1 Βασ. 19:18);

Μας ενοχλεί η προσκόλληση της Ορθοδοξίας στις παραδόσεις της, μήπως όμως και εμείς δεν έχουμε δικές μας παραδόσεις; Ποια Αναγεννημένη εκκλησία, ακόμα και από τις πιο νεοεμφανιζόμενες, δεν έχει δημιουργήσει δικές της παραδόσεις; Γιατί να κατηγορούμε την Ορθόδοξη εκκλησία πως εμμένει στις παραδόσεις της, όταν και εμείς δεν παραμερίζουμε τις παραδόσεις που χωρίζουν τους Αναγεννημένους Χριστιανούς μεταξύ μας;

Κατηγορούμε την Ορθόδοξη εκκλησία για έλλειψη έμφασης στο λόγο του Θεού. Και αλήθεια είναι πως η Ορθόδοξη εκκλησία δίνει έμφαση στην λειτουργικό και μυστηριακό τρόπο λατρείας, και πως ακόμα και αν κάποιος Ορθόδοξος ασχολείται με την Αγία Γραφή κινδυνεύει να χαρακτηριστεί από κάποιους ως “Προτεσταντίζων”. Όμως αυτό είναι μόνο η μισή αλήθεια. Ίσως έχουμε άγνοια (ή θέλουμε να έχουμε άγνοια) για τις φωνές εντός της Ορθοδοξίας (όσες κι αν είναι αυτές) που καλούν τους πιστούς να πάρουν τις Γραφές στα χέρια τους. Για παράδειγμα, ο Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Αεράκης στο βιβλίο του “Πότε και Πώς Να Μελετάς τη Γραφή”, γράφει: Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »





Εικόνες

18 11 2008

Η Ορθόδοξη εκκλησία σε πολλά θέματα, έχει μια πραγματικά ορθόδοξη θεολογία. Το Σύμβολο της Νίκαιας, η αντι-prosperity νοοτροπία, οι υπέροχες νηπτικές προσεγγίσεις, μια πλούσια υμνολογική παράδοση είναι μόνο μερικά από τα όμορφα στοιχεία που συναντάμε στην Ορθόδοξη εκκλησία. Δυστυχώς όμως και στην Ορθόδοξη εκκλησία υπάρχει μια σειρά από πρακτικές που δεν συμφωνούν με την Αγία Γραφή.

Μία χαρακτηριστική από αυτές τις πρακτικές είναι η ύπαρξη και η προσκύνηση των εικόνων, που καθιερώθηκε με την “σύνοδο” του 843. Επισήμως, η Ορθόδοξη εκκλησία ισχυρίζεται πως η προσκύνηση αυτή είναι “τιμητική”. Απ’ την στιγμή όμως που οι άνθρωποι θυμιατίζουν, ανάβουν καντήλια και αποδίδουν θαύματα σε εικόνες, αντιλαμβανόμαστε πως η πρακτική αυτή, πιθανότατα έχει ξεφύγει από την τιμητικό της χαρακτήρα.

ioanninonΜάλιστα, ο σεβαστός Μητροπολίτης Ιωαννίνων Θεόκλητος σε συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα “Τα Νέα” στις 9 Δεκεμβρίου 2002, είπε μεταξύ άλλων: “Όταν ο πιστός ταυτίζεται με μια εικόνα, αυτό είναι ειδωλολατρία και εμείς έχουμε την ευθύνη διότι ενθαρρύνουμε την ειδωλολατρία όταν περιάγουμε τα λείψανα των αγίων για να γεμίσουμε τα παγκάρια της Εκκλησίας”. Ενώ έκλεισε την συνέντευξή λέγοντας: “Δυστυχώς, ο χριστιανισμός έχει φορτωθεί παρά πολύ με ειδωλολατρισμό. Πρέπει όσοι ευαγγελίζονται τον λόγο του Θεού να μπορούν να στενοχωρήσουν μερικούς χριστιανούς λέγοντάς τους την αλήθεια. Δυστυχώς, η ιστορία με τα κειμήλια είναι παλιά. Από τότε που η Εκκλησία έγινε θρησκεία και από τότε που η Αποκάλυψη έγινε χριστιανισμός.”

Η αλήθεια είναι πως ο Θεός στην Αγία Γραφή ποτέ δεν έδωσε εντολή να προσκυνούνται εικόνες, έστω και τιμητικά. Αντίθετα μια από τις βασικές εντολές του Θεού ήταν: “Μη κάνεις για τον εαυτό σου είδωλο μήτε ομοίωμα κάποιου, από όσα είναι στον ουρανό επάνω ή όσα είναι στη γη κάτω ή όσα είναι στα νερά κάτω από τη γη• μη τα προσκυνήσεις μήτε να τα λατρεύσεις.” (Έξοδ. 20:4-5). Οι υποστηρικτές των εικόνων βέβαια, διακηρύττουν πως ”οι εικόνες δεν είναι είδωλα”. Ακόμα και αν πούμε πως αυτό ισχύει, η λέξη “ομοιώματα” της παραπάνω Γραφικής περικοπής, καλύπτει πλήρως τις εικόνες. Οι εικόνες είναι ομοιώματα προσώπων, και η Γραφή μας καλεί, ούτε να τις προσκυνήσουμε, ούτε να τις λατρέψουμε.

Η Αγία Γραφή είναι απολύτως ξεκάθαρη, σχετικά με τον τρόπο που θέλει ο ίδιος ο Θεός να τον λατρεύουμε και να τον προσκυνάμε: “Οι αληθινοί προσκυνητές θα προσκυνήσουν τον Πατέρα με πνεύμα και με αλήθεια• επειδή, ο Πατέρας τέτοιου είδους ζητάει να είναι εκείνοι που τον προσκυνούν.” (Ιωάν. 4:23). Ο Θεός ζητά προσκύνηση “εν πνεύματι”. Δεν μπορούμε ν’ αντικαταστήσουμε “τη δόξα του άφθαρτου Θεού σε ομοίωμα εικόνας φθαρτού ανθρώπου!” (Ρωμ. 1:21-23).

Ευτυχώς η απεικόνιση του Θεού (της Αγίας Τριάδας), δεν περικλείεται στην παράδοση της Ορθόδοξης εκκλησίας, και οι εικόνες που το κάνουν αυτό είναι Ρωμαιοκαθολικής προέλευσης (αν και αδικαιολόγητα υπάρχουν πολλές τέτοιες εικόνες μέσα σε Ορθόδοξους ναούς), όμως σαφώς υποστηρίζεται η απεικόνιση και η προσκύνηση των Αγίων. Αν εξετάσουμε την Αγία Γραφή, θα δούμε πως οι άγιοι άνθρωποι του Θεού, ποτέ δεν ζήτησαν προσκύνηση, μάλιστα προσπάθησαν να την αποφύγουν με κάθε τρόπο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Πέτρου όταν ο Κορνήλιος πήγε να τον προσκυνήσει. Ο Πέτρος του είπε: “Σήκω επάνω• και εγώ ο ίδιος άνθρωπος είμαι.” (Πράξ. 10:26). Ο Πέτρος δεν κάθισε να τον ρωτήσει “Πως με προσκυνάς; Λατρευτικά ή τιμητικά;”, του είπε αμέσως ”σήκω πάνω”. Γνώριζε πως η προσκύνηση και η λατρευτική τιμή ανήκει μόνο στο Θεό. Άλλη περίπτωση είναι του Παύλου και του Βαρνάβα στα Λύστρα (Πραξ. 14:11-18). Οι Άγιοι δεν δέχτηκαν τη προσκύνηση όταν ζούσαν. Δεν υπάρχει κάποια Γραφική ένδειξη που να μας δείχνει πως είναι πιθανόν να την δεχτούν τώρα στα “ομοιώματα” τους, των οποίων τη κατασκευή ο Θεός, ούτως ή άλλως, την απορρίπτει.

Ακόμα να ξεκαθαρίζουμε πως ούτε οι άγγελοι δέχονται προσκύνηση. Όταν ο Ιωάννης έπεσε να προσκυνήσει έναν άγγελο τότε αυτός τον εμπόδισε λέγοντας: “Πρόσεχε, μη το κάνεις αυτό• εγώ είμαι σύνδουλός σου, και των αδελφών σου, που έχουν τη μαρτυρία τού Ιησού• τον Θεό προσκύνησε.” (Αποκ. 19:10).

reading-bible-blueΗ Αγία Γραφή μας λέει πως πρέπει να φυλάμε τις ψυχές μας (Δευτ. 4:15-16), να προσέχουμε τον εαυτό μας (Δευτ. 4:23) και μην υπερηφανευτούμε (Ιεζεκ. 7:20) ώστε να καταφύγουμε σε εικόνες. Εξάλλου ο Παύλος μιλώντας στην Αθήνα, είπε: “Αφού, λοιπόν, είμαστε γένος τού Θεού, δεν πρέπει να νομίζουμε τον Θεό ότι είναι όμοιος με χρυσάφι ή ασήμι ή πέτρα, χαραγμένα με τέχνη και επινόηση ανθρώπου.” (Πράξεις 17:29).

Είδαμε λοιπόν τι λέει η Αγία Γραφή, το μοναδικό θεόπνευστό βιβλίο (2 Τιμόθ. 3:16) για τις εικόνες.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »