Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής κέκτηται μεν ζήλον αλλ’ ου κατ’ επίγνωσιν, πλανάται εν ταις σκέψεσι και ενεργείας αυτού και εργαζόμενος δήθεν υπέρ της δόξης του Θεού παραβαίνει τον νόμον της προς τον πλησίον αγάπης.
Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής εν τη ζέσει του ζήλου αυτού πράττει τα ενάντια, προς τάς διατάξεις του Θειου νόμου και προς το Θείον θέλημα.
Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής διαπράττει το κακόν, όπως επέλθη το υπ’ αυτού νοούμενον αγαθόν.
Ο ζήλος του μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτού είναι πυρ διαφθείρον, πυρ καταναλίσκον· η καταστροφή προπορεύεται αυτού και η ερήμωσις έπεται αυτώ.
Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής εύχεται τω Θεώ να ρίψη πυρ εξ ουρανού και να κατακαύση πάντας τους μη δεχόμενους τας αρχάς και πεποιθήσεις αυτού.
Τον μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτήν χαρακτηρίζει μίσος προς τους ετεροθρήσκους ή ετεροδόξους, ο φθόνος και ο επίμονος θυμός, η εμπαθής αντίσταση προς το αληθές πνεύμα του Θείου νόμου, η παράλογος επιμονή εν τη υπερασπίσει των ιδίων φρονημάτων, ο παράφορος ζήλος προς κατίσχυσιν εν πάσιν, η φιλοδοξία, η φιλονικία, η έρις, και το φιλοτάραχον.
Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής είναι, άνθρωπος ολέθριος.
Αγ. Νεκταρίου,
Το Γνώθι σαυτόν, σ. 179
polu omorfo! Pou to brhkate to keimeno gia na to anadhmosiefsw.efxaristw poly.
Γεία σου φίλε Παναγιώτη. Το κείμενο (όπως αναφέρεται στο τέλος) είναι απ’ το βιβλίο “Το Γνώθι σαυτόν”. Μπορείς να το βρεις online εδώ.
Ο Θεός να σε ευλογεί για τον “μαργαρίτη” που βρήκες.
Αυτό το κείμενο, θέτει αυτό που λέμε “Τελεία και Παύλα” στο προηγούμενο θέμα που ανέπτυξες με τίτλο “Κοιτάζοντας χωρίς προκατάληψη (μια “αιρετική” προσέγγιση)” και στην κουβέντα που ακολούθησε.
Όλοι σχεδόν έχουμε Πνεύμα Θεού, που μας οδηγεί εις πάσαν την αλήθειαν, ΕΑΝ ΟΜΩΣ ΘΕΛΟΥΜΕ να μας οδηγήσει. Και το Πνεύμα μαρτυρεί την αλήθεια σε αυτούς που εκζητούν το θέλημα του Θεού το αγαθόν το ευάρεστον και το τέλειον.
Μη αυταπατώμαστε. Δεν θα συμμετάσχει κανείς μας στην Ουράνιο κατάπαυση, εάν δεν αφήσουμε το Πνεύμα του Θεού να μας αναμορφώσει και να μας μετατρέψει σε άνδρες και γυναίκες στο “μέτρο την ηλικίας του Ιησού Χριστού“.
Ανάγκη είναι να ξεφύγουμε από τα οποιαδήποτε στενά “δογματικά” πλαίσια. Ο Λόγος του Θεού λέει ότι πρέπει να ακολουθήσουμε τα “Δόγματα τα εγκεκριμένα ύπό των Αποστόλων και των Πρεσβυτέρων των εν Ιερουσαλήμ”. ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ. Όχι τα υποτιθέμενα “ανθρώπινα δόγματα και διδασκαλίες που μακράν απέχουν από το θέλημα του Θεού”.
Ας κάνουμε μια νέα αρχή, στενά και κοντά στα όρια που θέτει ο Λόγος του Θεού, αλλά χωρίς προκαταλήψεις και παρερμηνίες του Λόγου .
Γιατί μην ξεχνάμε ότι το δυσκολότερο πράγμα στην Πνευματική Ζωή (και όχι στην Εκκλησιαστική), είναι να ερμηνεύσουμε τις ενέργειες και το Θέλημα του Θεού, στην προσωπική μας ζωή.
Ας περπατήσουμε στενά με το Πνεύμα το Άγιο που μας χαρίστηκε, σε νέα οδό. Την οδό της Ελευθερίας του Πνεύματος του Αγίου.
Τότε και μόνο τότε, η Εκκλησία του Χριστού, θα γίνει “τρομερά ως στράτευμα με σημαίας” και θα “προκύψει ως η αυγή, ώραία ως η σελήνη, και λάμπουσα ως ο ήλιος”.
“Έχοντες δε το αυτό πνεύμα της πίστεως κατά το γεγραμμένον, Επίστευσα, διό ελάλησα, και ημείς πιστεύομεν, διό και λαλούμεν” Β’ προς Κορινθίους δ’13
“το Πνεύμα είναι το οποίον μαρτυρεί, επειδή το Πνεύμα είναι η αλήθεια.” Α’ Ιωάννου ε’ 6