Οι πρώτοι χριστιανοί είχαν τη στάμπα των αιρετικών. Οι θρησκευόμενοι της εποχής δεν έμεναν στο να τους αντιμετωπίσουν με βάση τις Γραφές, προτιμούσαν απλά να τους διαβάλουν και να τους διώκουν.
Οι πρώτοι χριστιανοί δεν αναπαυόντουσαν με το θρησκευτικό κατεστημένο.
Οι πρώτοι χριστιανοί ένοιωθαν ευτυχισμένοι γιατί ονειδίζονταν, ήταν υπό διωγμό, τους συκοφαντούσαν, τους κακολογούσαν εξ αιτίας του Χριστού (Ματθ. 5:11).
Οι πρώτοι Χριστιανοί δεν έλαβαν εντολή να κηρύττουν κατά των αιρέσεων, έλαβαν εντολή από τον Ιησού Χριστό να κηρύττουν το ευαγγέλιο (Μάρκ. 16:15).
Οι πρώτοι χριστιανοί, πρόσεχαν από τους πραγματικούς αιρετικούς, αλλά δεν τους δίωκαν, ούτε επιχειρούσαν “πλύσεις εγκεφάλου”, ύστερα από μια-δυο νουθεσίες τους άφηναν (Τίτ. 3:10).
Οι πρώτοι χριστιανοί θεωρούσαν τα παθήματα, ως αποδείξεις της παιδείας του Κυρίου.
Η καύχηση των πρώτων χριστιανών ήταν ο Ιησούς Χριστός (Ρωμ. 15:17).
“Ομολογώ δε τούτο εις σε, ότι κατά την οδόν, την οποίαν ούτοι λέγουσιν αίρεσιν, ούτω λατρεύω τον Θεόν των πατέρων μου, πιστεύων εις πάντα τα γεγραμμένα εν τω νόμω και εν τοις προφήταις.”
-Απόστολος Παύλος, Πράξεις 24:14
Πρόσφατα σχόλια