150 χρόνια από την ίδρυση του παλαιότερου περιοδικού στην Ελλάδα

Φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια (1858-2008 ) από την ίδρυση του περιοδικού “Αστήρ της Ανατολής”.

Ο “Αστήρ της Ανατολής” είναι το παλαιότερο περιοδικό έντυπο που εκδίδεται στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1858 από τον Μιχαήλ Καλαποθάκη, τον αναζωογονητή της Ευαγγελικής Εκκλησίας. Σύντομα και κάτω από την πίεση του Oρθόδοξου κλήρου, οι εκδοτικοί οίκοι αρνήθηκαν να συνεχίσουν την έκδοσή του. Αυτό ανάγκασε τον Καλοποθάκη να ιδρύσει έναν δικό του εκδοτικό οίκο. Η έκδοσή του ήταν συνεχής εκτός από τις περιόδους των βαλκανικών και παγκοσμίων πολέμων και την αρχή της δικτατορίας το 1967.

Εδώ μπορείτε να βρείτε online όλα τα τεύχη του “Αστήρ της Ανατολής” από το 1999 μέχρι σήμερα.

Το μέγα αμάρτημα της Ορθοδοξίας…

“Το μέγα αμάρτημα της Ορθοδοξίας είναι η πολυδιάσπαση και η προσκόλληση στον εθνικισμό.”

Δεν το είπε κάποιος άθεος…
Δεν το είπε κάποιος εταιρόδοξός…
Δεν το είπε κάποιος “αιρετικός”…
Το είπε στην σημερινή (23/11) Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Στην συνέχεια της υπέροχης συνέντευξής (που μπορείτε να διαβάσετε εδώ), μεταξύ άλλων, ο σεβαστός Ιερώνυμος είπε:

“Είδα ανθρώπους που δεν έχουν σπίτι κι ανθρώπους που πεινάνε. Πήγα σε εκδηλώσεις, σε χώρους, που βρίσκονταν άνθρωποι του “περιθωρίου”. Εζησα μια δυο μέρες με παιδιά που προσπαθούν να αποτοξινωθούν. Διαπίστωσα τα προβλήματά τους όταν κόψουν τα ναρκωτικά. Συγχρόνως, όμως, είδα και πώς ζούνε οι πολύ πλούσιοι. Τι σημαίνει να ζει κανείς σήμερα σ’ ένα σπίτι 500 τετραγωνικών με τις πισίνες. Δεν σημαίνει ότι θα αντιμετωπίσουμε όλα τα προβλήματα. Ούτε την ψευδαίσθηση έχω για κάτι τέτοιο, ούτε τη δυνατότητα. Αλλά, πιστεύω ότι όλοι μαζί κάτι μπορούμε να καταφέρουμε. Γιατί αν δεν μπορούμε να κάνουμε τη γη Παράδεισο, μπορούμε να την εμποδίσουμε να γίνει Κόλαση.“ 

Αμήν.

Οι πρώτοι χριστιανοί ήταν “αιρετικοί”…

Οι πρώτοι χριστιανοί είχαν τη στάμπα των αιρετικών. Οι θρησκευόμενοι της εποχής δεν έμεναν στο να τους αντιμετωπίσουν με βάση τις Γραφές, προτιμούσαν απλά να τους διαβάλουν και να τους διώκουν.

Οι πρώτοι χριστιανοί δεν αναπαυόντουσαν με το θρησκευτικό κατεστημένο.

Οι πρώτοι χριστιανοί ένοιωθαν ευτυχισμένοι γιατί ονειδίζονταν, ήταν υπό διωγμό, τους συκοφαντούσαν, τους κακολογούσαν εξ αιτίας του Χριστού (Ματθ. 5:11).

Οι πρώτοι Χριστιανοί δεν έλαβαν εντολή να κηρύττουν κατά των αιρέσεων, έλαβαν εντολή από τον Ιησού Χριστό να κηρύττουν το ευαγγέλιο (Μάρκ. 16:15).

Οι πρώτοι χριστιανοί, πρόσεχαν από τους πραγματικούς αιρετικούς, αλλά δεν τους δίωκαν, ούτε επιχειρούσαν “πλύσεις εγκεφάλου”, ύστερα από μια-δυο νουθεσίες τους άφηναν (Τίτ. 3:10).

Οι πρώτοι χριστιανοί θεωρούσαν τα παθήματα, ως αποδείξεις της παιδείας του Κυρίου.

Η καύχηση των πρώτων χριστιανών ήταν ο Ιησούς Χριστός (Ρωμ. 15:17).

“Ομολογώ δε τούτο εις σε, ότι κατά την οδόν, την οποίαν ούτοι λέγουσιν αίρεσιν, ούτω λατρεύω τον Θεόν των πατέρων μου, πιστεύων εις πάντα τα γεγραμμένα εν τω νόμω και εν τοις προφήταις.”
-Απόστολος Παύλος, Πράξεις 24:14

Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξεις θρησκεία;

Θρησκεία βρωμερή και μολυσμένη ενώπιον του Θεού είναι αυτή. Να είσαι αδιάφορος με τα ορφανά, τους φτωχούς, τους άστεγους, τους ασθενείς, στη θλίψη και στην ανάγκη τους και να τρέχεις σε λειτουργίες, να κηρύττεις χωρίς να κάνεις κάτι για τις πληγές του πλησίον σου.

Σε ενδιαφέρει να έχεις πίστη Θεού, και όχι δαιμονική πίστη; Τότε λοιπόν φανέρωσε την πίστη σου, όχι από τα κηρύγματα και τη φλυαρία σου, αλλά από τα έργα σου.

Δεν καταλαβαίνεις μάταιε άνθρωπε που νομίζεις ότι είσαι καλός πιστός, και καυχάσαι στη θρησκεία και στην αλήθεια σου, ότι η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή;

Ο πατέρας της πίστεως, ο Αβραάμ δεν δικαιώθηκε από τα έργα, όταν πρόσφερε τον γιο του τον Ισαάκ επάνω στο θυσιαστήριο; Δεν βλέπεις, λοιπόν, ότι η πίστη τον οδηγούσε σε έργα και ότι χάρη στα έργα του υπήρξε αποτελεσματική η πίστη του; Εάν εσένα τόσα χρόνια η πίστη σου δεν σε οδηγεί σε έργα αγαθά, πως δεν  νοιώθεις ότι η πίστη σου είναι νεκρή;… άχρηστη και επιζήμια  που δεν προσφέρει τίποτα; Που είναι το αποτελέσματα  του κόπου της αγάπης σου που παρήγαγε η πίστη σου τόσα χρόνια; Ποιος είναι ο προσωπικός σου καρπός; Δεν αποδεικνύει η συμπεριφορά σου στο πλησίον σου, και τα πραγματικά σου αισθήματα για το Θεό που δεν βλέπεις;  Φτάνει να λες ότι έχεις το Λόγο του Θεού, αν δεν εκτελείς τις εντολές Του; Δεν έχεις διαβάσει ποτέ στη Βίβλο ότι η συμπεριφορά σου στο πλησίον σου αποδεικνύει και τα πραγματικά σου αισθήματα για το Θεό;

Δεν καταλαβαίνεις ότι κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς για την φιλαυτία σου και το προσωπικό σου βόλεμα, εργάτης της ανομίας εκείνη την ημέρα στο φοβερό βήμα του Χριστού και να πεταχτείς αιώνια έξω;

Δεν αισθάνεσαι τα αποτελέσματα της νεκρής πίστης σου, και της ψεύτικης θρησκείας σου; Δεν βλέπεις ότι η πίστη συνεργούσε στα έργα του Αβραάμ, και από τα έργα του η πίστη αποδείχθηκε τέλεια; Δεν καταλαβαίνεις ότι ονομάστηκε φίλος του Θεού γιατί τα έργα του εκπλήρωσαν τη γραφή, που έλεγε ότι πίστευε ο Αβραάμ στον Θεό, και του λογίστηκε σαν δικαιοσύνη;

Χριστιανέ-η έχεις πίστη; Δείξ’ το μας από τα έργα σου. Νεκρώθηκαν τα πάντα από τα λόγια σου. Κουραστήκαμε από σένα.

Τι  θρήσκευμα είπαμε ότι είσαι;

Με πόνο,
Οι άστεγοι
Οι φτωχοί
Οι ασθενείς
Οι φυλακισμένοι
Οι μετανάστες
Τα παιδάκια
Οι ηλικιωμένοι
Οι αδικημένοι
Ο Ιησούς Χριστός

Το κείμενο αυτό βασίστηκε στο 2ο κεφάλαιο της επιστολής του Ιακώβου.
Μπορείτε επίσης να μελετήσετε και το Ματθ. 25:31,  Λουκ. 10:33,  Ησαΐας 58:7.

από το πολύ καλό blog, αιρετικά αποτυπώματα.

O χαρακτήρας του μη κατ’ επίγνωση ζηλωτού

Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής κέκτηται μεν ζήλον αλλ’ ου κατ’ επίγνωσιν, πλανάται εν ταις σκέψεσι και ενεργείας αυτού και εργαζόμενος δήθεν υπέρ της δόξης του Θεού παραβαίνει τον νόμον της προς τον πλησίον αγάπης.

Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής εν τη ζέσει του ζήλου αυτού πράττει τα ενάντια, προς τάς διατάξεις του Θειου νόμου και προς το Θείον θέλημα.

Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής διαπράττει το κακόν, όπως επέλθη το υπ’ αυτού νοούμενον αγαθόν.

Ο ζήλος του μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτού είναι πυρ διαφθείρον, πυρ καταναλίσκον· η καταστροφή προπορεύεται αυτού και η ερήμωσις έπεται αυτώ.

Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής εύχεται τω Θεώ να ρίψη πυρ εξ ουρανού και να κατακαύση πάντας τους μη δεχόμενους τας αρχάς και πεποιθήσεις αυτού.

Τον μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτήν χαρακτηρίζει μίσος προς τους ετεροθρήσκους ή ετεροδόξους, ο φθόνος και ο επίμονος θυμός, η εμπαθής αντίσταση προς το αληθές πνεύμα του Θείου νόμου, η παράλογος επιμονή εν τη υπερασπίσει των ιδίων φρονημάτων, ο παράφορος ζήλος προς κατίσχυσιν εν πάσιν, η φιλοδοξία, η φιλονικία, η έρις, και το φιλοτάραχον.

Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής είναι, άνθρωπος ολέθριος.

Αγ. Νεκταρίου,
Το Γνώθι σαυτόν, σ. 179

Κοιτάζοντας χωρίς προκατάληψη (μια “αιρετική” προσέγγιση).

Στην Ελλάδα οι Αναγεννημένοι Χριστιανοί* είμαστε λίγες δεκάδες χιλιάδες. Μια μειονότητα που από την αρχή της ύπαρξής της έχει δεχτεί έντονη εναντίωση από την Ορθόδοξη εκκλησία. Δυστυχώς μέχρι σήμερα από πολλούς καλλιεργείται μια έχθρα εναντίον μας. Μάλιστα ακόμα και σήμερα, στα σχολικά εγχειρίδια υπάρχουν αρνητικές αναφορές για διάφορες Αναγεννημένες εκκλησίες. Η αλήθεια είναι πως η Αναγεννημένη κοινότητα, ειδικά παλαιότερα, έχει διωχθεί στην Ελλάδα, με εξορίες, φυλακίσεις, κ.λπ.. Αυτό το ξέρουμε και ίσως το έχει νοιώσει ο καθένας μας στην προσωπική του ζωή. Παρ’ όλα αυτά όμως, καλό θα ήταν να κάνουμε την αυτοκριτική μας σε κάποια πράγματα.

Μας ενοχλεί όταν οι Ορθόδοξοι, συχνά μας αποκαλούν αδιάκριτα “αιρετικούς”, πολλές φορές έχοντας πλήρη άγνοια για το τι πρεσβεύουμε, για το τι πιστεύουμε και για το τι έχουμε ζήσει. Ωστόσο όμως, αν προσέξουμε την γλώσσα που και εμείς χρησιμοποιούμε για τους Ορθόδοξους θα καταλάβουμε πως είναι ανάλογη. Για παράδειγμα, όταν κάποιος αναγεννηθεί και έρθει στην εκκλησία μας, συχνά δέχεται ερωτήσεις όπως: “Πότε πίστεψες;”, σαν να του λέμε πως, μέχρι τώρα ήταν άπιστος. “Πότε έγινες Χριστιανός;”, μέχρι τώρα ήταν αλλόθρησκος. “Πότε γνώρισες την αλήθεια;”, μέχρι τώρα ζούσε στο ψέμα. “Πότε βρήκες το φως;”, μέχρι τώρα ήταν σε σκοτάδι.

Μας ενοχλεί που η Ορθόδοξη εκκλησία θεωρεί τον εαυτό της ως την μόνη εκκλησία του Χριστού, όμως θα έπρεπε να μας ενοχλεί που και εμείς θεωρούμε την Ορθόδοξη εκκλησία εντελώς  ξεχωριστό κομμάτι  από εμάς: την πραγματική εκκλησία του Χριστού! Εδώ είναι ένα σημαντικό σημείο που πρέπει να προσέξουμε. Ο Ιησούς είπε: “Έχω κι άλλα πρόβατα, που δεν ανήκουν σ’ αυτή την μάντρα• πρέπει κι εκείνα να τα οδηγήσω. Θα γνωρίσουν τη φωνή μου και θα γίνουν ένα ποίμνιο, με έναν ποιμένα.” (Ιωάν. 10:16, ΜΠΚ). Το εδάφιο αυτό, αναπόφευκτα μας οδηγεί σε μια σειρά από ερωτήματα. Γιατί πρέπει αναγκαστικά το ένα ποίμνιο να ταυτίζεται με τη δική μας εκκλησία; Γιατί με την νοοτροπία μας, να αποκλείουμε πως ο Χριστός έχει πρόβατα και σε άλλες ομολογιακές μάντρες; Ποιος δίνει στον καθένα μας το δικαίωμα, να θεωρούμε τη δικιά μας εκκλησία ως την ορθότερη, και πως αν κάποιος είναι ειλικρινής πιστός θα βγει από την μάντρα του και θα έρθει στην δικιά μας; Τι μας κάνει να έχουμε εκκλησιαστική αυταρέσκεια; Ο Χριστός απέτυχε με όλους τους άλλους, και εργάζεται μόνο με εμάς; Και αν εργάζεται μόνο με μας, με ποιους απ’ όλους (καθώς βρισκόμαστε σε διάφορες ομολογίες, πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενες); Δηλαδή οι πραγματικοί Χριστιανοί στην Ελλάδα είμαστε εμείς, οι μερικές χιλιάδες; Και αν ναι, όλοι ή κάποιοι (αυτοί που ταυτίζονται πλήρως με τις πεποιθήσεις μας); Μήπως τελικά θεωρούμε πως ο Χριστός απέτυχε με το έργο του στην Ελλάδα; Μήπως ακυρώνουμε τον λόγο του απόστολου Παύλου: “Ο Κύριος γνωρίζει τους δικούς του” (2 Τιμ. 2:19, ΚΔΤΚ); Μήπως έχουμε καλλιεργήσει ένα πνεύμα αυτάρκειας σαν και αυτό του Ηλία όταν είπε: “εγώ μόνο είμαι” (1 Βασ. 18:22), και ο Θεός πρέπει να μας υπενθυμίσει την κυριαρχία του σε κάθε μάντρα και σε κάθε ομολογία λέγοντάς μας: “έχω άλλες επτά χιλιάδες” (1 Βασ. 19:18);

Μας ενοχλεί η προσκόλληση της Ορθοδοξίας στις παραδόσεις της, μήπως όμως και εμείς δεν έχουμε δικές μας παραδόσεις; Ποια Αναγεννημένη εκκλησία, ακόμα και από τις πιο νεοεμφανιζόμενες, δεν έχει δημιουργήσει δικές της παραδόσεις; Γιατί να κατηγορούμε την Ορθόδοξη εκκλησία πως εμμένει στις παραδόσεις της, όταν και εμείς δεν παραμερίζουμε τις παραδόσεις που χωρίζουν τους Αναγεννημένους Χριστιανούς μεταξύ μας;

Κατηγορούμε την Ορθόδοξη εκκλησία για έλλειψη έμφασης στο λόγο του Θεού. Και αλήθεια είναι πως η Ορθόδοξη εκκλησία δίνει έμφαση στην λειτουργικό και μυστηριακό τρόπο λατρείας, και πως ακόμα και αν κάποιος Ορθόδοξος ασχολείται με την Αγία Γραφή κινδυνεύει να χαρακτηριστεί από κάποιους ως “Προτεσταντίζων”. Όμως αυτό είναι μόνο η μισή αλήθεια. Ίσως έχουμε άγνοια (ή θέλουμε να έχουμε άγνοια) για τις φωνές εντός της Ορθοδοξίας (όσες κι αν είναι αυτές) που καλούν τους πιστούς να πάρουν τις Γραφές στα χέρια τους. Για παράδειγμα, ο Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Αεράκης στο βιβλίο του “Πότε και Πώς Να Μελετάς τη Γραφή”, γράφει:

Εικόνες

Η Ορθόδοξη εκκλησία σε πολλά θέματα, έχει μια πραγματικά ορθόδοξη θεολογία. Το Σύμβολο της Νίκαιας, η αντι-prosperity νοοτροπία, οι υπέροχες νηπτικές προσεγγίσεις, μια πλούσια υμνολογική παράδοση είναι μόνο μερικά από τα όμορφα στοιχεία που συναντάμε στην Ορθόδοξη εκκλησία. Δυστυχώς όμως και στην Ορθόδοξη εκκλησία υπάρχει μια σειρά από πρακτικές που δεν συμφωνούν με την Αγία Γραφή.

Μία χαρακτηριστική από αυτές τις πρακτικές είναι η ύπαρξη και η προσκύνηση των εικόνων, που καθιερώθηκε με την “σύνοδο” του 843. Επισήμως, η Ορθόδοξη εκκλησία ισχυρίζεται πως η προσκύνηση αυτή είναι “τιμητική”. Απ’ την στιγμή όμως που οι άνθρωποι θυμιατίζουν, ανάβουν καντήλια και αποδίδουν θαύματα σε εικόνες, αντιλαμβανόμαστε πως η πρακτική αυτή, πιθανότατα έχει ξεφύγει από την τιμητικό της χαρακτήρα.

Μάλιστα, ο σεβαστός Μητροπολίτης Ιωαννίνων Θεόκλητος σε συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα “Τα Νέα” στις 9 Δεκεμβρίου 2002, είπε μεταξύ άλλων: “Όταν ο πιστός ταυτίζεται με μια εικόνα, αυτό είναι ειδωλολατρία και εμείς έχουμε την ευθύνη διότι ενθαρρύνουμε την ειδωλολατρία όταν περιάγουμε τα λείψανα των αγίων για να γεμίσουμε τα παγκάρια της Εκκλησίας”. Ενώ έκλεισε την συνέντευξή λέγοντας: “Δυστυχώς, ο χριστιανισμός έχει φορτωθεί παρά πολύ με ειδωλολατρισμό. Πρέπει όσοι ευαγγελίζονται τον λόγο του Θεού να μπορούν να στενοχωρήσουν μερικούς χριστιανούς λέγοντάς τους την αλήθεια. Δυστυχώς, η ιστορία με τα κειμήλια είναι παλιά. Από τότε που η Εκκλησία έγινε θρησκεία και από τότε που η Αποκάλυψη έγινε χριστιανισμός.”

Η αλήθεια είναι πως ο Θεός στην Αγία Γραφή ποτέ δεν έδωσε εντολή να προσκυνούνται εικόνες, έστω και τιμητικά. Αντίθετα μια από τις βασικές εντολές του Θεού ήταν: “Μη κάνεις για τον εαυτό σου είδωλο μήτε ομοίωμα κάποιου, από όσα είναι στον ουρανό επάνω ή όσα είναι στη γη κάτω ή όσα είναι στα νερά κάτω από τη γη• μη τα προσκυνήσεις μήτε να τα λατρεύσεις.” (Έξοδ. 20:4-5). Οι υποστηρικτές των εικόνων βέβαια, διακηρύττουν πως ”οι εικόνες δεν είναι είδωλα”. Ακόμα και αν πούμε πως αυτό ισχύει, η λέξη “ομοιώματα” της παραπάνω Γραφικής περικοπής, καλύπτει πλήρως τις εικόνες. Οι εικόνες είναι ομοιώματα προσώπων, και η Γραφή μας καλεί, ούτε να τις προσκυνήσουμε, ούτε να τις λατρέψουμε.

Η Αγία Γραφή είναι απολύτως ξεκάθαρη, σχετικά με τον τρόπο που θέλει ο ίδιος ο Θεός να τον λατρεύουμε και να τον προσκυνάμε: “Οι αληθινοί προσκυνητές θα προσκυνήσουν τον Πατέρα με πνεύμα και με αλήθεια• επειδή, ο Πατέρας τέτοιου είδους ζητάει να είναι εκείνοι που τον προσκυνούν.” (Ιωάν. 4:23). Ο Θεός ζητά προσκύνηση “εν πνεύματι”. Δεν μπορούμε ν’ αντικαταστήσουμε “τη δόξα του άφθαρτου Θεού σε ομοίωμα εικόνας φθαρτού ανθρώπου!” (Ρωμ. 1:21-23).

Ευτυχώς η απεικόνιση του Θεού (της Αγίας Τριάδας), δεν περικλείεται στην παράδοση της Ορθόδοξης εκκλησίας, και οι εικόνες που το κάνουν αυτό είναι Ρωμαιοκαθολικής προέλευσης (αν και αδικαιολόγητα υπάρχουν πολλές τέτοιες εικόνες μέσα σε Ορθόδοξους ναούς), όμως σαφώς υποστηρίζεται η απεικόνιση και η προσκύνηση των Αγίων. Αν εξετάσουμε την Αγία Γραφή, θα δούμε πως οι άγιοι άνθρωποι του Θεού, ποτέ δεν ζήτησαν προσκύνηση, μάλιστα προσπάθησαν να την αποφύγουν με κάθε τρόπο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Πέτρου όταν ο Κορνήλιος πήγε να τον προσκυνήσει. Ο Πέτρος του είπε: “Σήκω επάνω• και εγώ ο ίδιος άνθρωπος είμαι.” (Πράξ. 10:26). Ο Πέτρος δεν κάθισε να τον ρωτήσει “Πως με προσκυνάς; Λατρευτικά ή τιμητικά;”, του είπε αμέσως ”σήκω πάνω”. Γνώριζε πως η προσκύνηση και η λατρευτική τιμή ανήκει μόνο στο Θεό. Άλλη περίπτωση είναι του Παύλου και του Βαρνάβα στα Λύστρα (Πραξ. 14:11-18). Οι Άγιοι δεν δέχτηκαν τη προσκύνηση όταν ζούσαν. Δεν υπάρχει κάποια Γραφική ένδειξη που να μας δείχνει πως είναι πιθανόν να την δεχτούν τώρα στα “ομοιώματα” τους, των οποίων τη κατασκευή ο Θεός, ούτως ή άλλως, την απορρίπτει.

Ακόμα να ξεκαθαρίζουμε πως ούτε οι άγγελοι δέχονται προσκύνηση. Όταν ο Ιωάννης έπεσε να προσκυνήσει έναν άγγελο τότε αυτός τον εμπόδισε λέγοντας: “Πρόσεχε, μη το κάνεις αυτό• εγώ είμαι σύνδουλός σου, και των αδελφών σου, που έχουν τη μαρτυρία τού Ιησού• τον Θεό προσκύνησε.” (Αποκ. 19:10).

Η Αγία Γραφή μας λέει πως πρέπει να φυλάμε τις ψυχές μας (Δευτ. 4:15-16), να προσέχουμε τον εαυτό μας (Δευτ. 4:23) και μην υπερηφανευτούμε (Ιεζεκ. 7:20) ώστε να καταφύγουμε σε εικόνες. Εξάλλου ο Παύλος μιλώντας στην Αθήνα, είπε: “Αφού, λοιπόν, είμαστε γένος τού Θεού, δεν πρέπει να νομίζουμε τον Θεό ότι είναι όμοιος με χρυσάφι ή ασήμι ή πέτρα, χαραγμένα με τέχνη και επινόηση ανθρώπου.” (Πράξεις 17:29).

Είδαμε λοιπόν τι λέει η Αγία Γραφή, το μοναδικό θεόπνευστό βιβλίο (2 Τιμόθ. 3:16) για τις εικόνες.

Διωγμοί σήμερα…

Στην Σομαλία, ένας 25χρόνος που δέχτηκε τον Χριστό, αποκεφαλίστηκε από Μουσουλμάνους στρατιώτες, με την κατηγορία της “αποστασίας από το Ισλάμ”. Οι στρατιώτες βιντεοσκόπησαν τον αποκεφαλισμό και τον κυκλοφόρησαν σε μια προσπάθεια εκφοβισμού όσων σκέφτονται να μεταστραφούν στον Χριστιανισμό.

Στο Ιράκ 12 χριστιανοί έχουν δολοφονηθεί από εξτρεμιστικές ομάδες Μουσουλμάνων.

Στην Ερυθραία περισσότεροι από 2.000 Χριστιανοί έχουν συλληφθεί από τις αρχές. Μάλιστα ένας φυλακισμένος χριστιανός πέθανε από ελονοσία, καθώς οι αρχές απαγόρευσαν να του παραχθεί ιατροφαρμακευτική βοήθεια.

Στην Κολομβία, οι Ευαγγελικοί Χριστιανοί δέχονται απειλές από αριστερές ένοπλες ομάδες και από δεξιές παραστρατιωτικές οργανώσεις. Έχουν εξαφανιστεί 4 ποιμένες, και έχουν δολοφονηθεί 3 ακόμα χριστιανοί.

Στην Ινδία με πρόσχημα, την κατηγορία πως δολοφόνησαν έναν Μαοϊστή ακτιβιστή, χριστιανοί εκδιώχθηκαν από εξτρεμιστικές ομάδες, με αποτέλεσμα 300 εκκλησίες να καούν και 50.000 χριστιανοί να καταφύγουν στην ζούγκλα. Επίσης συνεχώς αυξανόμενη είναι η βία από τους Ινδουιστές προς τους Χριστιανούς.

Στη Σενεγάλη, όσοι Μουσουλμάνοι δέχονται τον Χριστό, συχνά απολύονται από τις δουλειές τους, οι οικογένειές τους απομονώνουν και γενικά αντιμετωπίζονται ως δεύτερης κατηγορίας πολίτες.

Στο Πακιστάν η κυβέρνηση διέταξε μια Χριστιανική κοινότητα να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, με αφορμή ένα πρόγραμμα οδικής επέκτασης, χωρίς να τους προσφέρει καμία αποζημίωση.

Στην Κίνα εκατομμύρια Χριστιανοί αντιμετωπίζουν διώξεις.

Και αυτές είναι μόνο μερικές από τις περιπτώσεις εναντίωσης προς τους Χριστιανούς σήμερα…

Όλοι θυμόμαστε την φρικτή δολοφονία του Γερμανού ιεραποστόλου Τίλμαν Γκέσκε και δύο ακόμα Τούρκων χριστιανών στη Μαλάτια της Τουρκίας, στις 18 Απριλίου 2007, από 5 νεαρούς φανατικούς Μουσουλμάνους. Φέτος τον Αύγουστο η γυναίκα του Τίλμαν, Σουζάνε Γκέσκε βρέθηκε στο Βιβλικό Συνέδριο της Λεπτοκαρυάς, όπου έδωσε τη μαρτυρία της. Η Σουζάνε και τα παιδιά της έμειναν στη Μαλάτια. Όταν ρώτησε την κόρη της αν θα ήθελε να φύγουν, αυτή της απάντησε: “Μαμά, ο μπαμπάς πέθανε γι’ αυτούς τους ανθρώπους εδώ στη Μαλάτια, και έχουμε μια εκκλησία να συνεχίσουμε…”.

Μερικές σκέψεις…

Η θρησκευτική κατάσταση στην Ελλάδα είναι απίστευτα ευνοϊκή για μας, αν αναλογιστούμε τις συνθήκες που επικρατούν σε άλλες χώρες. Παρ’ όλα αυτά, πόσες φορές έχουμε ντραπεί να πούμε πως είμαστε Χριστιανοί; Πόσες φορές έχουμε αποφύγει να μιλήσουμε γι’ Αυτόν που μας άλλαξε την ζωή; Πόσες φορές “πριν ο αλέκτωρ φωνάξει δις, έχουμε απαρνηθεί τον Χριστό, τρίς” (Μαρκ. 14:30); Την ίδια στιγμή Χριστιανοί σε όλο τον κόσμο μαρτυρούν για την πίστη τους. Ας αναλογιστούμε…

Oι πληροφορίες είναι απ’ την σελίδα crosswalk.com

Ουαλδένσιοι

Περίπου τέσσερις αιώνες πριν την Μεταρρύθμιση στις κοιλάδες των Άλπεων, της Σαβοΐας και του Πεδεμοντίου, μία ομάδα χριστιανών επιχείρησε να επιστρέψει στην αποστολική απλότητα. Η προσπάθεια αυτή γέννησε ένα θρησκευτικό κίνημα, τους Ουαλδένσιους (Waldensians).Το ιστορικό αυτό κίνημα ίσως να μην είναι πολύ γνωστό. Θα επιχειρήσουμε να το γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.

Ιδρυτής των Ουαλδένσιων, ήταν ο Πέτρος Ουάλδο, ένας έμπορος από την Λυών της Γαλλίας. Η μεγάλη του επιθυμία ήταν να γνωρίσει τον πραγματικό Χριστιανισμό, από την αυθεντική πηγή του, την Αγία Γραφή. Την εποχή εκείνη όμως, η εκκλησία απαγόρευε να μεταφραστεί το κείμενο της Αγίας Γραφής στις καθομιλούμενες γλώσσες. Ο Ουάλδο, μη ξέροντας Λατινικά, παρακάλεσε δύο ιερείς να του μεταφράσουν μερικές περικοπές της Καινής Διαθήκης. Με τις περικοπές αυτές στα χέρια του, ξεκίνησε να μιλάει στους ανθρώπους για την χριστιανική ζωή, όπως την περιγράφει ο Ιησούς Χριστός. Λίγο καιρό αργότερα, κι άλλοι άνθρωποι ενώθηκαν μαζί του, και άρχισαν και αυτοί με την σειρά τους να κηρύττουν έναν απλό Χριστιανισμό.

Μετά από πέντε χρόνια ο αρχιεπίσκοπος της Λυών έμαθε για την δραστηριότητα αυτών των περίεργων κηρύκων. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Εκκλησίας σε κανέναν δεν επιτρεπόταν να κηρύττει αν δεν είχε άδεια και έγκριση από τον επίσκοπο, διέταξε λοιπόν ο αρχιεπίσκοπος να σταματήσει να κηρύττει ο Ουάλδο και οι φίλοι του. Αυτοί ήρθαν σε αμηχανία. Εξάλλου δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να επαναλαμβάνουν μερικά εδάφια που είχαν απομνημονεύσει από την Γραφή.

Έτσι λοιπόν, ο Ουάλδο μαζί με μερικούς ακόμα, πήγαν στην Ρώμη να ζητήσουν παρέμβαση από τον πάπα Αλέξανδρο Γ’. Ο πάπας αντί να τους βοηθήσει, τους απαγόρευσε να κηρύττουν χωρίς άδεια από τον επίσκοπό τους! Ο Ουάλδο όμως και οι φίλοι του, αγνόησαν την παπική διαταγή, και με περισσότερο τώρα ζήλο συνέχισαν το έργο τους ακόμα και εκτός της περιοχής τους.

Μετά από μερικά χρόνια, ο νέος πάπας Λούκιος Γ’ τους κήρυξε αιρετικούς. Ούτε αυτό όμως τους σταμάτησε. Μάλιστα, διαβάζοντας το Ευαγγέλιο, άρχισαν να διακηρύττουν πως μια απλή προσευχή που κάνει ο άνθρωπος απ’ την καρδιά του, ο Θεός την ακούει, με τον ίδιο τρόπο που ακούει τις προσευχές των ιερέων μέσα στον ναό. Μιλούσαν για έναν Χριστιανισμό που σαν αποκλειστικό θεμέλιο του, είχε την Αγία Γραφή. Απέκλειαν λοιπόν, έθιμα και τελετές που δεν είχαν την αρχή τους στο Λόγο του Θεού. Συγκεκριμένα, είχαν απορρίψει την προσκύνηση των εικόνων, τη λατρεία των αγίων, το Καθαρτήριο Πυρ, το νηπιοβατπισμό και τις προσευχές για τους αποθνήσκοντες.

Σε σχετικά σύντομο διάστημα, το κήρυγμά τους άρχισε να αποδίδει άφθονο καρπό. Η βάση των Ουαλδένσιων ήταν οι κοιλάδες των Άλπεων, όμως κοινότητες τους υπήρχαν σε διάφορα μέρη της νότιας Γαλλίας και της βόρειας Ιταλίας. Μάλιστα στο Μιλάνο ίδρυσαν και κατηχητική σχολή.

Όλα αυτά όμως δεν έμειναν απαρατήρητα στην ηγεσία της επίσημης θρησκείας, και έτσι άρχισε ο διωγμός. Σε μια κοιλάδα των Άλπεων, την Βαλ Λουίζ, υπήρχε μια ανθούσα αναμορφωμένη κοινότητα. Είχαν χτίσει μια εκκλησία, στην οποία λάτρευαν το Θεό με απλότητα, όπως δίδασκε η Αγία Γραφή. Επί χρόνια απολάμβαναν την θρησκευτική τους ζωή. Μια μέρα όμως, έφτασαν στην κοιλάδα απεσταλμένοι της επίσημης θρησκείας, λέγοντας: “Ήρθαμε να σας επαναφέρουμε στη Χριστιανική πίστη”. Οι κάτοικοι αποκρίθηκαν πως ήταν ήδη χριστιανοί, και πως βάσιζαν την πίστη τους στην Αγία Γραφή. Όταν οι απεσταλμένοι του πάπα αντιλήφθηκαν πως δεν μπορούσαν να τους μεταπείσουν, αποχώρησαν. Σε λίγες μέρες ήρθε ο στρατός, που αφού πυρπόλησε της εκκλησία τους, απαγχόνισε δώδεκα από τους πρόκριτους του χωριού.

Όταν ο Ιννοκέντιος ο Γ’, ανέβηκε στον παπικό θρόνο, ένα από τα πρώτα μελήματά του ήταν να καθαρίσει την νότια Γαλλία από την “αίρεση”. Σύντομα όμως σχημάτισε την εντύπωση πως, μόνο με την χρήση βίας θα μπορούσε να το πετύχει αυτό. Με την συνεργασία των τοπικών αρχών, σχημάτισε έναν στρατό ιπποτών και πολιόρκησε την πόλη Μπεζιέρ. Αφού εκπορθήθηκε η πόλη, ξεκίνησε η σφαγή. 7.000 Ουαλδένσιοι μαρτύρησαν για την πίστη τους. Ακολούθησαν σφαγές και σε άλλες πόλεις.

Ουαλδενσιανή εκκλησία στο Μιλάνο

Η Ουαλδενσιανή Εκκλησία, ποτισμένη με αίμα μαρτύρων, παρ’ όλους τους διωγμούς, επέζησε! Σήμερα υπάρχουν 30.000 Ουαλδένσιοι στην Ιταλία, 15.000 στην Αργεντινή και στην Ουρουγουάη και 3.000 στην Γερμανία.

Λούθηρος: 525 χρόνια μετά

Χθες, 10 Νοεμβρίου 2008 συμπληρώθηκαν 525 χρόνια από την γέννηση του Μαρτίνου Λούθηρου.

Ήταν 10 Νοεμβρίου του 1483, όταν γεννήθηκε στην πόλη Αϊσμπέλεν της Γερμανίας. Γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια, και ήταν γιος ενός ανθρακωρύχου. Μετά από 62 χρόνια πέθανε στην ίδια πόλη, στις 18 Φεβρουαρίου 1546, αν και είχε περάσει ελάχιστο μέρος της ζωής του εκεί.

Στις 6 δεκαετίες της ζωής του, ο κόσμος άλλαξε, και ο Λούθηρος έπαιξε καθοριστικό ρόλο σ’ αυτό. Τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής του, τα ζούσε με την πεποίθηση πως η κάθε μέρα θα μπορούσε να είναι η τελευταία του. Εξέφραζε συχνά την έκπληξη του, που ήταν ακόμα ζωντανός.

Δεξιά, μπορείτε να δείτε έναν πίνακα του 1526 από τον Λούκας Κράναχ, ο οποίος πιθανότατα είναι το πιο αντιπροσωπευτικό πορτρέτο του Μαρτίνου Λούθηρου.

Ακολουθεί ένα σύντομο χρονικό, με μερικά από τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής του Μαρτίνου Λούθηρου:

1483, 10 Νοεμβρίου – Γεννιέται από την Μαργαρίτα και τον Χανς Λούθηρο στο Αϊσμπέλεν
1484, Kαλοκαίρι – Η οικογένεια του Λούθηρου μετακομίζει στο Μάσνφελντ
1501, Μάιος – Μπαίνει στο πανεπιστήμιο της Ερφούρτης (17 χρονών)
1505, 7 Ιανουαρίου – Παίρνει πτυχίο στις τέχνες (21 χρονών)
1505, 2 Ιουλίου – Ορκίζεται να γίνει μοναχός
1505, 17 Ιουλίου – Μπαίνει σε μοναστήρι στην Ερφούρτη
1507, 2 Μαΐου – Τελεί την πρώτη του Λειτουργία ως ιερέας (23 χρονών)
1510, Νοέμβριος – Ταξιδεύει στη Ρώμη και ενοχλείται από την κατάσταση που επικρατεί εκεί (26 χρονών)
1511, Απρίλιος – Πηγαίνει στην Βιτεμβέργη όπου διδάσκει σαν καθηγητής στο πανεπιστήμιο
1512, 19 Οκτωβρίου – Παίρνει διδακτορικό δίπλωμα στη Θεολογία (28 χρονών)
1517, 31 Οκτωβρίου – Θυροκολλεί τις 95 θέσεις του στην εξώπορτα του μητροπολιτικού ναού της Βιτεμβέργης (33 χρονών)
1518, 26 Απριλίου – Υπερασπίζεται την Θεολογία του στη Χαϋδελβέργη
1519, Ιούλιος – Συμμετέχει σε δημόσια διαλογική αντιπαράθεση με τον προεξέχων θεολόγο Γιόχαν Έκ, στη Λειψία
1520 – Δημοσιεύει μια σειρά από βιβλία, με αποτέλεσμα την επέκταση του χάσματος με την με τη Ρώμη
1521, Ιανουάριος – Αφορίζεται από τον παπά (37 χρονών)
1521, 18 Απριλίου – Καλείται στην Δίαιτα της Βορμς όπου του ζητείται να αναιρέσει τις θέσεις του, και κάνει την διάσημη δήλωση: “Εάν δε με πείσουν, με επιχειρήματα από την Αγία Γραφή ή με αδιάσειστη λογική, δεν μπορώ να αναιρέσω τις θέσεις μου, γιατί δεν πιστεύω στο αλάθητο του πάπα, ούτε στο αλάθητο των συνόδων, γιατί όλοι γνωρίζουν ότι πολλές φορές και οι πάπες και οι σύνοδοι έχουν σφάλει και έχουν πέσει σε αντιφάσεις. Εγώ έχω πειστεί από τα βιβλικά επιχειρήματα που έχω ήδη αναφέρει, και είμαι απόλυτα ενωμένος με το λόγο του Θεού. Δεν μπορώ και δε θέλω να ανακαλέσω τίποτα, γιατί δεν είναι ορθό, και αντίθετα είναι επικίνδυνο να πράττει κανείς αντίθετα με τη φωνή της συνείδησής του. Ο Θεός ας με βοηθήσει.”
1521, Μάιος – Φυγαδεύεται και κρύβεται στο Βάρτμπουργκ για να σώσει την ζωή του. Εκεί ξεκινά τη μετάφραση της Καινής Διαθήκης στα Γερμανικά
1522, Μάρτιος – Επιστρέφει στην Βιτεμβέργη και ηγείται της Μεταρρύθμισης
1522, Σεπτέμβριος – Δημοσιεύει την Γερμανική Καινή Διαθήκη
1525, 13 Ιουνίου – Παντρεύεται τη πρώην μοναχή Καταρίνα φον Μπόρα (41 χρονών)
1527, Καλοκαίρι – Συνθέτει τον παγκοσμίως γνωστό ύμνο «Θεός το Φρούριον Ημών» ενώ ασθενούσε
1534 – Δημοσιεύει ολόκληρη την Αγία Γραφή στα Γερμανικά (50 χρονών)
1546, 18 Φεβρουαρίου – Πεθαίνει στην πατρίδα του, στο Αϊσμπέλεν (62 χρονών)

Τρέιλερ από την ταινία “Λούθηρος” (2003).